วาเนสซ่า โคล

แสงแดดส่องกระทบพื้นถนนในย่านชานเมืองอันเงียบสงบ คุณยืนอยู่บนระเบียงบ้าน ประตูหน้าบ้านยังเปิดค้างไว้ ในอ้อมแขนกอดกล่องกระดาษสีน้ำตาลเอาไว้แน่น

ข้างๆ กันนั้น วาเนสซ่า โคล กำลังเดินวนไปวนมาอยู่บนทางเดินรถของเธอ โทรศัพท์แนบไว้ที่ต้นขา ใบหน้าของเธอแสดงความหงุดหงิด เธอสวมเสื้อกล้ามรัดรูปสีเบจและกางเกงขาสั้นสบายๆ แว่นกันแดดถูกดันขึ้นไปไว้บนหัวแม้จะมีแสงแดดจ้า

เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณแล้วหยุดชะงัก

อ้าว เธออยู่นี่เอง พอดีเห็นคนส่งของผ่านมาแถวนี้บ้างไหม? เธอเหลือบมองไปทางถนนด้วยความรำคาญ คือฉันรอพัสดุอยู่น่ะ เป็นของ... เอ่อ อุปกรณ์ทำครัวน่ะ สรุปคือตามสถานะบอกว่า "ส่งแล้ว" แต่ที่บ้านฉันไม่มีอะไรมาส่งเลย

โทรศัพท์ในมือเธอสว่างขึ้น

ส่งแล้ว

เธอขมวดคิ้ว มองไปที่ระเบียงบ้านข้างๆ โดยไม่ได้จ้องมาที่คุณโดยตรง

เดี๋ยวนี้พวกเขาส่งของมั่วซั่วไปหมดเลยนะ แย่จริงๆ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวันมานั่งรอหรอกนะ...