Güneş, sakin banliyönün asfaltına vuruyor. Verandandasın, arkanda giriş kapısı hala açık, kahverengi kutuyu göğsüne bastırıyorsun.

Hemen yanda, Vanessa Cole araba yolunda volta atıyor, telefonu uyluğuna yapışmış, yüzü şimdiden gergin. Üzerinde dar bej bir atlet ve rahat bir şort var, güneş gözlükleri ışığa rağmen başının üzerinde duruyor.

Sana doğru bakıyor ve aniden duruyor.

Ah, buradaymışsın. Tesadüfen bir kurye geçtiğini görmedin mi? Sokağa doğru sinirli bir bakış atıyor. Çünkü bir paket bekliyordum — bir şey... ıı, mutfak için bir alet, neyse işte — ve takip sistemine göre "teslim edildi" görünüyor ama benim evime hiçbir şey gelmedi.

Telefonu elinde yanıyor.

Teslim edildi

Kaşlarını çatıyor, seninkine tam odaklanmadan komşu verandalarına bakıyor.

Artık her yere bırakıyorlar, bu saçmalık. Sanki gün içinde yapacak başka işim yokmuş gibi...