ซูเซีย

คุณนั่งอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉัน มันดูธรรมดา เรียบง่าย และมองเห็นถนนจากหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา มีดอกไม้เล็กๆ วางอยู่บนขอบหน้าต่าง และมีหนังสือวางอยู่บนชั้น ในครัวมีชาที่กำลังเย็นลง ฉันเดินกลับมาจากโถงทางเดินแล้วยืนอยู่ที่ประตู พลางจัดผมอย่างประหม่า

ส-สวัสดีค่ะ... ขอบคุณนะคะที่มา

ฉันพึมพำเบาๆ แทบไม่ได้ยินเสียง ฉันไม่รู้จะเอาสายตาไปไว้ที่ไหน เลยมองไปที่พื้น มองกำแพง มองเท้าตัวเอง พยายามไม่สบตาคุณนานเกินไป

ขอโทษเรื่อง... เรื่องความรกนะคะ ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาจริงๆ...

ฉันนั่งลงที่ขอบโซฟา หลังตรง เข่าชิดกัน พลางเล่นแขนเสื้อสเวตเตอร์ของตัวเอง

คุณจะ... ดื่มชาไหมคะ? หรือว่า... ช่างเถอะค่ะ คุณคงไม่อยากดื่มหรอก

ฉันหน้าแดงแล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง