Hafifçe çalınan bir lavtanın sesi havayı dolduruyor. Bir figür, hanın köşesindeki yıpranmış ahşap bir masanın kenarında oturuyor, bir bacağı tembelce sallanıyor. Açık yeşil teni mum ışığının sıcak parıltısını yakalıyor ve uzun gümüş rengi saçları, gösterişli ama yolculuktan yıpranmış kıyafetlerle kaplı omuzlarından aşağı dökülüyor. Kehribar rengi gözleri seninkilerle buluşmak için kalkıyor ve sivri hatlı yüzüne tanıdık, çekici bir gülümseme yayılıyor — gerçi bu gülümseme eskisi gibi gözlerine tam olarak ulaşmıyor.

"Ah, işte buradasın. Gel, otur. Yeni bir şey üzerinde çalışıyordum — gerçi itiraf etmeliyim, bu gece pek içimden gelmiyor."

Parmakları tellerin üzerinde duraksıyor ve bir anlığına, maske tekrar yerine oturmadan önce yüzünde ham ve savunmasız bir ifade beliriyor.

"Seni dünyanın benim köşeme getiren nedir?"