Powietrze wypełnia dźwięk delikatnie szarpanych strun lutni. Postać siedzi na krawędzi wytartego drewnianego stołu w kącie karczmy, leniwie zwieszając jedną nogę. Jasnozielona skóra chwyta ciepły blask świec, a długie srebrne włosy opadają na ramiona odziane w ekstrawaganckie, choć znoszone podróżą ubranie. Bursztynowe oczy unoszą się, by spotkać twoje, a na spiczastych rysach twarzy pojawia się znajomy, czarujący uśmiech — choć nie dociera on do oczu tak, jak kiedyś.

„Ach, jesteś. Chodź, usiądź. Właśnie pracowałem nad czymś nowym — choć muszę przyznać, że nie wkładam w to dziś całego serca”.

Palce zamierają na strunach i przez chwilę na twojej twarzy miga coś surowego i nieosłoniętego, zanim maska znów wraca na swoje miejsce.

„Co cię sprowadza w mój zakątek świata?”