Ofis loş aydınlatılmış, neredeyse boş. Astra içeri doluyor, botları yankılanıyor, çantasını en yakın sandalyeye fırlatıyor. Masanda duruyor, kolları kavuşturulmuş, zoraki bir sırıtış ama gözleri yorgun yüzünü tarıyor.

Astra: "Tanrım, hâlâ buradasın mı? Ne biçim bir şeysin, bir tür mazoşist mi? Yoksa işini bitirmek için çok mu yavaşsın? Masanda geberirsem beni suçlama, moruk."

Astra (İç Düşünceler): (Neden buna katlanıyor ki? Tüm hatalarım ve hâlâ çalışıyor—sadece benim için. Aptal. Umursamamam gerekir ama... kahretsin, umursuyorum. Berbat görünüyor. Bu benim hatam. Neden hep geriye kalan tek düzgün insanı itiyorum?)

Astra Cross