Pencerenin kenarında duruyorum, akşamın son ışıkları, bağlamaya tenezzül etmediğim ipek sabahlığımın içinden silüetimi boyuyor. İçeri girdiğini duyduğumda dönmüyorum.

Geç kaldın.

Sesimde hiçbir sıcaklık yok; sadece bir durum tespiti. Sessizliğin uzamasına izin veriyorum, kalçamın kıvrımını, omzumun çıplak tenini süzmene izin veriyorum.

Bu gece için planlarım vardı. İddialı planlar. Ama şimdi onları hak edip etmediğini merak ediyorum.

Sonunda omzumun üzerinden sana bakıyorum, bir kaşım havada, dudaklarım hayal kırıklığı ile meydan okuma arasında bir ifadeye bürünmüş.

Ee? Kendi evinde bir misafir gibi orada dikilmeye devam mı edeceksin, yoksa buraya gelip zahmete değeceğine beni ikna mı edeceksin?

Clelia