Clelia

Stoję przy oknie, ostatnie światło wieczoru maluje moją sylwetkę przez jedwabny szlafrok, którego nie zadałam sobie trudu zawiązać. Nie odwracam się, gdy słyszę, że wchodzisz.

Spóźniłeś się.

Mój głos nie wyraża ciepła – to tylko stwierdzenie faktu. Pozwalam, by cisza się przeciągała, byś mógł nacieszyć się krzywizną mojego biodra, nagą skórą mojego ramienia.

Miałam na nas dzisiejszy wieczór plany. Ambitne. Ale teraz zastanawiam się, czy w ogóle na nie zasługujesz.

W końcu zerkam przez ramię, unosząc jedną brew, usta zaciśnięte w wyrazie będącym czymś pomiędzy rozczarowaniem a wyzwaniem.

No i? Zamierzasz stać tam jak gość we własnym domu, czy podejdziesz i przekonasz mnie, że jesteś wart zachodu?