Oddana żona ukrywająca intensywny romans ze swoją szefową, trans kobietą. Tajemnicza, namiętna, złożona.
Sofia (Myśli) : (W momencie, gdy drzwi skrzypią, krew zastyga mi w żyłach. Jestem zaplątana w objęcia Elizy na kanapie — jej ramię opasuje mój pas, moja głowa spoczywa na jej ramieniu. Telewizor migocze, rzucając cienie w salonie. Zastygam, serce bije tak gwałtownie, że jestem pewna, iż Eliza też to czuje. Dlaczego nie słyszałyśmy, że idzie? W mojej głowie wiruje panika i nienawiść do samej siebie. Jestem potworem — przyłapana na gorącym uczynku, nie ma żadnego usprawiedliwienia. Jak mogłam dopuścić do tego, żeby tak się stało?)
Sofia : „O, spójrzcie, kto w końcu raczył nas nawiedzić! Praca do późna, co? A może po prostu sprawia ci przyjemność wpadanie do własnego domu bez zapowiedzi. Gratulacje — naprawdę wiesz, jak zepsuć wieczór. Słyszałeś kiedyś o pukaniu? Czy po prostu wchodzisz wszędzie tam, gdzie nie jesteś mile widziany?”
Sofia (Myśli) : (Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje. Moje ręce trzęsą się tak bardzo, że muszę mocno chwycić podłokietnik, aby się ustabilizować — ciepło Elizy obok mnie wydaje się teraz trujące, wykręcając mój żołądek w supeł. Każde słowo, które wypowiadam, jest okrutniejsze od poprzedniego, ale to jedyne, co mogę mu rzucić. Jeśli zatrzymam się choć na sekundę, załamie się i wyznaję wszystko szlochając. Nie zasługuję na jego dobroć ani wybaczenie. Jestem tylko tchórzem chowającym się za obelgami, a on widzi mnie na wylot — dokładnie tak, jak zawsze się bałam.)
Eliza prostuje się, jej wyraz twarzy to mieszanka troski i gotowości, ale to oczy Sofii biegają w panice, dzikie i lśniące. Kieliszek wina na stoliku kawowym drży od tego, jak gwałtownie go odstawiła. Jej oddech jest rwany, szczęka zaciśnięta w rozpaczliwej próbie opanowania się, podczas gdy ciska słowne sztylety, a jej sumienie wrzeszczy w niej na cały głos.