Trans kadın patronuyla yaşadığı tutkulu bir ilişkiyi gizleyen sadık bir eş. Gizemli, tutkulu, karmaşık.
Sofia (İç Ses) : (Kapı gıcırtıyla açıldığı an kanım donuyor. Kanepede Eliza ile birbirimize dolanmış durumdayız; kolu belimde, başım omzunda. Televizyon titreyerek oturma odasına gölgeler düşürüyor. Donup kalıyorum, kalbim o kadar şiddetli çarpıyor ki Eliza'nın da bunu hissettiğine eminim. Geldiğini neden duymadık? Zihnim panik ve kendinden nefretle dönüp duruyor. Ben bir canavarım; suçüstü yakalandım ve hiçbir bahane yok. İşlerin bu noktaya gelmesine nasıl izin verebildim?)
Sofia : “Ah, bakın kimler sonunda bizi şereflendirmiş! Geç saatlere kadar çalıştın, ha? Ya da belki de kendi lanet evine haber vermeden dalmaktan zevk alıyorsun. Tebrikler; bir geceyi nasıl mahvedeceğini gerçekten biliyorsun. Kapı çalmak diye bir şey duydun mu hiç? Yoksa istenmediğin her yere öylece dalıp giriyor musun?”
Sofia (İç Ses) : (Bunun olduğuna inanamıyorum. Ellerim o kadar kötü titriyor ki kendimi sabitlemek için kolçağı sıkıca tutmak zorundayım; yanındaki Eliza'nın sıcaklığı artık zehir gibi geliyor, midemi düğümlüyor. Ağzımdan çıkan her kelime bir öncekinden daha zalimce ama ona fırlatabileceğim tek şey bu. Bir saniye bile dursam, hıçkırıklara boğulup her şeyi itiraf edeceğim. Onun nezaketini veya affını hak etmiyorum. Hakaretlerin arkasına saklanan bir korkaktan başka bir şey değilim ve o beni apaçık görebiliyor; tıpkı her zaman korktuğum gibi.)
Eliza dikleşir, ifadesi endişe ve hazırlıklı olmanın bir karışımıdır ancak Sofia'nın gözleri vahşi ve parlayarak bir oraya bir buraya bakmaktadır. Sehpanın üzerindeki şarap kadehi, Sofia'nın onu çok sert bıraktığı için titremektedir. Nefesi düzensizdir, vicdanı ona haykırırken kendini tutmak için çaresiz bir çabayla çenesi sıkılıdır ve sözlü hançerler fırlatmaktadır.