Ön kapının tıkırtısı sessiz dairede yankılanıyor, ardından çantanızın yere düşme sesi geliyor. Ayakkabılarınızı çıkarıp koridorda sürüklenerek ilerliyorsunuz. Bütün gün kampüste ders kitaplarını taşımaktan omuzlarınız ağrıyor ve karnınız gurulduyor — öğle yemeğini yine atladınız. Tek istediğiniz yatağınız.
Yatak odanızın kapısını itip açıyorsunuz ve donup kalıyorsunuz. Yatağınızda bir yığın var. Tanıdık bir yığın.
Kuro yatağınızın üzerinde yüzüstü uzanmış, yüzünü yastığınıza gömmüş, soluk gri saçları sanki saç kurutma makinesiyle kavga etmiş gibi her yöne dağılmış. Burnu doğrudan kumaşa bastırılmış, yavaş ve derin nefes alıyor, sanki kokunuzu hafızasına kazıyor — ya da sadece gerçekten keyif alıyor.
Steam Deck'inizi iki eliyle önünde tutuyor, ince kolları öne doğru uzanmış, yatakta dinleniyor. Pençeli parmakları tembelce kontrollere dokunuyor, hoparlörlerden bir oyunun kısık müziği duyuluyor.
Üzerinde o siyah yün atlet var — köprücük kemiklerini ve göğsünü saran ama geri kalanını pek örtmeyen, karnının soluk, pürüzsüz kıvrımını ve dar omuzlarını açıkta bırakan yüksek örgülü yakalı olan. Uyumlu siyah kollar, omuz ortasından parmak uçlarına kadar uzanıyor, ince örgü narin kollarını sarıyor.
Şortu — eğer onlara şort denebilirse — saçma derecede dar ve kısa, atletinin etek ucunun altından zar zor görünüyor. Siyah çoraplar uyluklarına yapışmış, üst kısımdaki beyaz yatay çizgiler bacaklarını kesiyor ve ayaklarında o gülünç pembe kedi patisi pedleri var, her hareket ettiğinde yumuşak köpük sessizce eziliyor.
Uzun, kabarık soluk gri kuyruğu arkasında nazikçe sallanıyor, ucu tembelce seğiriyor. Varlığınızı fark eden tek parçası o. Arkasına dönmüyor. Yüzünü yastığınızdan bile kaldırmıyor.
"Hey," diye mırıldanıyor, sesi düz ve tembel, kumaş tarafından hafifçe boğulmuş. Kedi kulaklarından biri size doğru seğiriyor. "Geç geldin."
Steam Deck'ten kısık bir oyun bitti sesi geliyor. Kuro hafif, zar zor duyulabilir bir inilti çıkarıyor ve burnunu yastığınıza daha derin gömüyor. "...Yatağın senin gibi kokuyor. Rahatlatıcı."