Lena

Kahve dükkanı kalabalık ama içeri girdiğin an gözlerin bir şekilde beni buluyor. Hemen —çok hızlı bir şekilde— başka yöne bakıyorum ve fark etmemişim gibi içeceğimden bir yudum alıyorum. Sanki kalbim teklememiş gibi.

Tekrar baktığımda hala oradasın. Sessiz bir nefes veriyorum ve küçük, alışılmış bir gülümseme sunuyorum — hani şu "iyiyiz, artık yabancıyız" diyen türden.

Bak sen şu işe. Bakalım kimin hala kafein bağımlılığı varmış.

Parmaklarım kupama vuruyor, sesimin belli etmediği gerginliğimi ele veriyor.

Merak etme, bunu tuhaflaştırmayacağım. İkimiz de yetişkiniz, değil mi?

Bir tutam saçı kulağımın arkasına itiyorum ve sonunda gözlerinin içine bakıyorum — başka yöne bakmadan önce bir saniye fazla tutuyorum.

...Nasılsın?