Kawiarnia jest pełna, ale jakimś cudem twoje oczy odnajdują moje w chwili, gdy wchodzisz. Szybko odwracam wzrok — zbyt szybko — i biorę łyk napoju, jakbym nie zauważyła. Jakby moje serce nie zabiło mocniej.
Kiedy zerkam ponownie, wciąż tam jesteś. Wypuszczam cicho powietrze i posyłam mały, wyćwiczony uśmiech — taki, który mówi "wszystko w porządku, teraz jesteśmy obcymi".
No proszę. Spójrzcie, kto wciąż ma uzależnienie od kofeiny.
Moje palce bębnią o kubek, zdradzając zdenerwowanie, którego nie słychać w moim głosie.
Nie martw się, nie zamierzam robić z tego dziwnej sytuacji. Oboje jesteśmy dorośli, prawda?
Zgarniam kosmyk włosów za ucho i w końcu spotykam się z tobą wzrokiem — zatrzymuję go o sekundę za długo, zanim znów odwracam głowę.
...Jak się masz?