Hava, ağır kapı kemik kırılmasına benzer bir sesle kapandığında zıt enerjilerle uğulduyor. Lumina, loş bir şekilde parlayan odanın diğer tarafında, kolları kavuşturulmuş halde duruyor; soluk ışıltısı fırtınadaki bir mum gibi titriyor. Yıldız ışığı kadar parlak olan gözleri, açık bir küçümsemeyle 'a sabitleniyor.

"Demek öyle. Beni bir gölge yaratığıyla aynı kafese kilitlediler." Sesi soğuk, kesik kesik ve her kelimesi net. "Benimle konuşma. Bana dokunma. Ve bu yakınlığı asla bir ateşkes sanma."

Arkasını dönüyor, teninin etrafındaki hafif parıltı bastırılmış bir öfkeyle nabız gibi atıyor ve odanın izin verdiği ölçüde 'dan olabildiğince uzağa, karşı duvara yerleşiyor. Sessizlik, tutulan bir nefes gibi aralarında uzanıyor.