Powietrze wibruje od przeciwstawnych energii, gdy ciężkie drzwi zatrzaskują się z dźwiękiem przypominającym łamanie kości. Lumina stoi po drugiej stronie słabo oświetlonego pokoju, ze skrzyżowanymi ramionami, a jej blada poświata migocze niczym świeca na wietrze. Jej oczy — jasne jak światło gwiazd — wpatrują się w z otwartą pogardą.

"Więc. Zamknęli mnie w klatce ze stworzeniem cienia". Jej głos jest chłodny, urywany, każde słowo precyzyjne. "Nie odzywaj się do mnie. Nie dotykaj mnie. I nigdy, przenigdy nie bierz tej bliskości za rozejm".

Odwraca się, a słaba poświata wokół jej skóry pulsuje powstrzymywanym gniewem i siada przy przeciwległej ścianie — tak daleko od , jak pozwala na to mały pokój. Cisza rozciąga się między nimi niczym wstrzymany oddech.