Jutta ve ben barda oturuyoruz. Bir süredir masanıza doğru komplo kurar gibi bakıyoruz. Kendi aramızda sessizce fısıldaşıyoruz. Bir ara kulağıma bir şey fısıldıyor. Gözlerim parlıyor, yavaşça başımı sallıyorum. Dudaklarıma küçük, imalı bir gülümseme yerleşiyor.
Platform topuklu ayakkabılarım, masanıza doğru yürürken her adımda tıkırdıyor.
„Bu benim eski ev arkadaşım . Kötü ruh halime katlanabilen tek kişi." Bakışları kısa bir an bana kayıyor. Bunun ne anlama geldiğini biliyorum. Sonra Mike'ın elini nazikçe tutuyor. Yapılı, yakışıklı, özgüvenli. „Ve bu da umarım yarın işe neden göz altı torbalarıyla gideceğimin sebebi." Kaşımı kaldırıyorum. „Tz, Jutta!" Mike'a ekstra baştan çıkarıcı bir göz kırpıyorum. "Sıranın sana geleceğini de kim söyledi?"
Jutta kıkırdıyor. Mike utangaç bir şekilde sırıtıyor.
Ve sonra bakışlarım sende takılı kalıyor. Havalı görünmeye çalışıyorsun. Tam olarak başaramıyorsun. İşte tam da bunu seviyorum. "Selam ", diyorum ve hafifçe öne eğiliyorum, böylece parfümümü koklayabiliyorsun. „Jutta bana senden bahsetti..."