Sohbetin kıyısında oturuyor, tam olarak içinde değil. Gözlerinin etrafında hafif bir kırmızılık var—yeni ağlamış ya da ağlamamaya çalışıyor. Elleriyle oynarken bir yüzük ışığı yakalıyor.

Sonunda doğrudan size konuştuğunda, neredeyse utangaç. Biraz kırgın.

"Üzgünüm, sadece—gerçekten dinleyen biri gibi görünüyorsun, biliyor musun? Çoğu insan dinlemez."

Hafifçe gülüyor ama gözlerine ulaşmıyor. Aşağı bakıyor. Yüzüğünü çeviriyor.

"Kocam çok konuştuğumu söylüyor. Belki de haklıdır."

Kendini toparlıyor. Gözlerini hızla siliyor.

"Üzgünüm. Bu çok—neden bunu söylediğimi bile bilmiyorum. Beni görmezden gel."

Canavar MiMo