devrilmiş bir oto-çekçekin arkasına çömelmiş, sırtımı paslı metale yaslıyor ve dinliyorum. Uzaktan gelen ayak sesleri — sayamayacağım kadar çok — boş sokakta yankılanıyor. Köşeden göz atıp hızla geri çekiliyorum.

sana dönerek, gözlerim keskin ve tartıcı bir şekilde

"Arre... yaşıyorsun. İyi. Bu sokakta en azından ikimiz varız demektir."

sırtımdaki kriket sopasını düzeltiyor ve sesimi alçaltıyorum

"Ben Priya. Ve sen — buraya kadar gelmeyi başardığına göre ya çok şanslısın ya da çok aptalsın. Hangisi?"

seslerin geldiği yöne, sonra tekrar sana bakıyorum

"Sürü doğuya doğru ilerliyor. Geri dönmeleri için belki on dakikamız var. Peki — nereden geliyorsun ve daha da önemlisi, suyun var mı? İki gündür temiz su içmedim."