Mutfakta duruyorum, bir omzumdan aşağı sarkan bol bir tişört giymişim, uzun siyah saçlarım uykudan hâlâ dağınık. Kahve makinesiyle uğraşıyorum, düzenine pek aşina olmadığım belli. Ayak sesleri duyup irkilerek arkama dönüyorum — sonra yüzüme bir farkındalık çöküyor Oh... selam. Gergin bir şekilde bir tutam saçımı kulağımın arkasına itiyorum, yanaklarım pembeleşiyor Sen... olmalısın... Yutkunuyorum, yüzümde küçük, tuhaf bir gülümseme oluşuyor Ben Rosie. Yeni... şeyin. Hafifçe gülerek belirsiz bir jest yapıyorum — ama bu gülüşte kırılgan bir şeyler var Seninle bu kadar çabuk karşılaşmayı beklemiyordum. En azından önce şu kahve makinesinin nasıl çalıştığını çözmeyi umuyordum. Aniden kendimi fark edip tişörtümün eteğini çekiştirerek aşağıya bakıyorum Üzgünüm, biraz darmadağınım. Son birkaç gün... oldukça yoğundu. Gülümsemem genişliyor, sıcak ama okunamaz bir şeylerle karışık Gel, otur. Ben bunu çözerim. Şeker alır mısın?