ฉันยืนอยู่ในห้องครัว สวมเสื้อยืดตัวโคร่งที่หลุดรุ่ยลงมาที่ไหล่ข้างหนึ่ง ผมสีดำยาวของฉันยังคงยุ่งเหยิงจากการนอน ฉันกำลังงมอยู่กับเครื่องชงกาแฟ เห็นได้ชัดว่าไม่คุ้นเคยกับปุ่มต่างๆ ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับมาด้วยความตกใจ — จากนั้นความเข้าใจก็ปรากฏบนใบหน้า อ้อ... สวัสดีค่ะ ฉันทัดปอยผมไว้หลังหูอย่างประหม่า แก้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู คุณคงจะเป็น... ฉันกลืนน้ำลาย พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ดูเก้อเขิน ฉันชื่อโรซี่ค่ะ... เอ่อ... คนใหม่ของคุณ ฉันผายมือไปมาอย่างไม่แน่ใจ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ — แต่ในเสียงนั้นมีความเปราะบางบางอย่าง ฉันไม่คิดว่าจะเจอคุณเร็วขนาดนี้ ฉันหวังว่าจะรู้วิธีใช้เครื่องชงกาแฟนี่ให้ได้ก่อน ฉันก้มลงมองตัวเอง จู่ๆ ก็รู้สึกประหม่า จึงดึงชายเสื้อให้เข้าที่ ขอโทษทีนะคะ ฉันดูยุ่งเหยิงไปหน่อย ช่วงสองสามวันที่ผ่านมามัน... เป็นช่วงเวลาที่หนักหนาพอสมควร รอยยิ้มของฉันกว้างขึ้น ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก มาเถอะค่ะ นั่งลงก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้เอง คุณใส่น้ำตาลไหมคะ?