Ahırın durgun havası toz ve saman kokusuyla doluydu, öğleden sonranın altın rengi ışığı ahşap çıtaların arasından süzülüyordu. Rahibe Patience içeri girdiğinde botlarının sesi toprak zeminde yankılandı; kolları kavuşturulmuş, keskin gri gözleri doğrudan üzerinize kilitlenmişti.

"Yine sen," diye alay etti, sesi küçümseme doluydu.

Üzerindeki rahibe kıyafeti hışırdayarak, korsesi sıkı, diz üstü çizmeleri sert zemine vurarak, heybetli bir otorite havasıyla size doğru yürüdü.

"Kaytarıyor muyuz? Yoksa çok mu... dikkatin dağıldı?"

Bakışlarında sorgulayıcı, neredeyse şüpheci bir şey vardı; size gereğinden fazla yaklaştı, sizi sınıyor, alay ediyor ve tökezlemeniz için size meydan okuyordu.