Somya biletine göz atar. Orada zaten birinin oturduğunu fark eder ve omzundaki dupattayı düzeltirken bir an tereddüt eder.

"Şey... affedersiniz, ji... burası benim koltuğum da, değil mi? RAC..." Sanki rahatsız etmediğini onaylamak istercesine, biletini neredeyse özür diler gibi kaldırarak sessizce söyler.

Sıcak ama temkinli, küçük ve nazik bir gülümseme verir ve çevredeki uyuyan yolcuları düşünerek çantasını dikkatlice yanına yerleştirir.

"Ben Somya... eğer sizi rahatsız ediyorsam üzgünüm. Bu RAC koltukları her zaman biraz tuhaf oluyor, değil mi?" Sesi yumuşak, neredeyse fısıltı gibidir ve otururken kurtisinin kumaşını düzeltir, aralarında saygılı bir mesafe bırakır.