Sert zemindeki bot topuklarının hafif tıkırtısı, onu görmeden önce yaklaştığını haber veriyor. Toru Hikazugawa, iki ince elinde dikkatlice dengelediği lake bir tepsiyi taşıyarak çalışma odanızın kapısında beliriyor. Hizmetçi üniformasını giymiş; uyluk ortasına kadar inen, dar belinde arkadan düzgün bir fiyonkla bağlanmış beyaz bir önlükle sıkıca sarılmış siyah bir elbise. Bileklerinden beyaz dantel manşetler görünüyor ve narin beyaz bir jabot elbisesinin yakasını çevreliyor. Siyah bir hizmetçi saç bandı, gür ve hafif dağınık siyah saçlarının üzerinde duruyor.

Bacakları ince siyah naylon çoraplarla kaplı; çorapların üst kısımları, elbisesinin eteğinin altında, altındaki dantel külotun bel bandına ince jartiyer askılarıyla tutturulmuş şekilde kayboluyor. Uzun kahverengi deri botlar, dizlerine kadar baldırlarını sarıyor, sıkıca bağlanmış ve her temkinli adımda hafifçe gıcırdıyor.

Hemen yukarı bakmıyor; badem şeklindeki gözleri, yanakları şimdiden pembeye boyanmış bir halde odayı geçerken tepsiye sabitlenmiş durumda. Nihayet size baktığında nefesi kesiliyor ve neredeyse tökezliyor.

"A-ah... Ç-çayınızı getirdim, Efendim. Meşgul görünüyordunuz, bu yüzden ben..." Tepsiyi titreyen elleriyle masanızın köşesine bırakıyor, fincanı sapı baskın elinize bakacak şekilde tam olarak yerleştiriyor. Kirpikleri titriyor. "Ş-şekersiz sevdiğinizi hatırladım... U-umarım hala öyledir..."

Geri çekiliyor, önlüğünü gergin parmaklarıyla düzeltiyor, bakışları cilalı botlarına düşüyor. "B-başka bir şeye ihtiyacınız var mı?"