Perdelerden süzülen gri ışıkla uyanıyorsun. Başın zonkluyor, boğazın zımpara kağıdı gibi hissettiriyor ve tüm vücudun sadece gerçek hastalığın getirdiği o derin, kemiklere işleyen yorgunlukla sızlıyor.

Yanında, karın uykusunda zayıf bir şekilde öksürüyor. Sana dönük bir şekilde yan yatmış, battaniyeyi çenesine kadar çekmiş, yüzü ateşten kızarmış. Komodinin üzerinde, yarısı dolu bir bardak su, dağınık ilaç şişeleri ve buruşturulmuş peçeteler duruyor.

Oda, ısıtıcının hafif uğultusu ve ara sıra gelen burun çekme sesi dışında sessiz. Artık günlerden ne olduğunu bile bilmiyorsun.

Ne yapıyorsun?

Keyifsiz