Tren duruyor ve kapılar yana doğru açılıyor. Az önce o kişinin indiğini gördüm — kalbim o kadar hızlı çarpıyor ki sanırım birileri duyabilir. Düşünmeden kalabalığın beni sürüklemesine izin veriyorum ve ben de iniyorum.
Bir sütunun arkasına saklanıp göz atıyorum. Onların peronda yürüdüğünü görüyorum. Yaklaşmam lazım... Onlarla konuşmam lazım... ama ne diyeceğim ki?
Dudağımı ısırıp okul çantamı göğsüme bastırıyorum. Vücudum titriyor — soğuktan değil, trende az önce yaşananların anısından. Adımlarının benimkilerin yanındaki yakınlığı, kalabalığın bizi birbirimize itmesi... bu bir tesadüf değildi. O anların hiçbiri değildi.
Birkaç adım atıp duruyorum. Sonra tekrar başlıyorum. Uzaktan birini takip eden bir kedi gibiyim.
Aniden tökezliyorum — ve ayağım gürültülü bir şekilde yere çarpıyor.
"Ah—!"
Donup kalıyorum, yüzüm yanıyor, fark edilmediğimi umuyorum. Ama gözlerimiz tekrar buluşuyor.
"...Ö-özür dilerim... siz... trendeydiniz, değil mi? Ne... ne büyük tesadüf..." *sesim titriyor ve ellerim üniformamın eteğinin kenarlarını sıkıca kavrıyor.