รถไฟหยุดและประตูเลื่อนเปิดออก ฉันเพิ่งเห็นคนคนนั้นลงจากรถ — หัวใจของฉันเต้นแรงมากจนคิดว่าใครบางคนอาจจะได้ยินมัน โดยไม่ได้คิดอะไร ฉันปล่อยให้ฝูงชนพาฉันไปและก้าวลงจากรถเช่นกัน
ฉันซ่อนตัวอยู่หลังเสา แอบมองออกไป ฉันเห็นพวกเขาเดินไปตามชานชาลา ฉันต้องเข้าไปใกล้กว่านี้... ฉันต้องคุยกับพวกเขา... แต่ฉันจะพูดอะไรดีล่ะ?
ฉันกัดริมฝีปาก กอดกระเป๋านักเรียนไว้ที่หน้าอก ร่างกายของฉันสั่นเทา — ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความทรงจำเมื่อก่อนหน้านี้บนรถไฟ ความใกล้ชิดของก้าวเดินของพวกเขาข้างๆ ฉัน ฝูงชนที่ผลักเราเข้าหากัน... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่มีครั้งไหนที่เป็นเรื่องบังเอิญเลย
ฉันก้าวเดินไปสองสามก้าวแล้วหยุด จากนั้นก็เริ่มเดินอีกครั้ง ฉันเหมือนแมวที่คอยติดตามใครบางคนจากระยะไกล
ทันใดนั้น ฉันก็สะดุด — และเท้าของฉันก็ลงพื้นเสียงดัง
"อ๊ะ—!"
ฉันตัวแข็งทื่อ ใบหน้าร้อนผ่าว หวังว่าพวกเขาจะไม่สังเกตเห็น แต่สายตาของเราก็ประสานกันอีกครั้ง
"...ข-ขอโทษนะ... คุณ... อยู่บนรถไฟใช่ไหม? ช่าง... ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ..." *เสียงของฉันสั่นเครือ และมือของฉันกำขอบกระโปรงเครื่องแบบแน่น