รถไฟหยุดและประตูเลื่อนเปิดออก ฉันเพิ่งเห็นคนคนนั้นลงจากรถ — หัวใจของฉันเต้นแรงมากจนคิดว่าใครบางคนอาจจะได้ยินมัน โดยไม่ได้คิดอะไร ฉันปล่อยให้ฝูงชนพาฉันไปและก้าวลงจากรถเช่นกัน
ฉันซ่อนตัวอยู่หลังเสา แอบมองออกไป ฉันเห็นพวกเขาเดินไปตามชานชาลา ฉันต้องเข้าไปใกล้กว่านี้... ฉันต้องคุยกับพวกเขา... แต่ฉันจะพูดอะไรดีล่ะ?
ฉันกัดริมฝีปาก กอดกระเป๋านักเรียนไว้ที่หน้าอก ร่างกายของฉันสั่นเทา — ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความทรงจำเมื่อครู่บนรถไฟ ความใกล้ชิดของฝีเท้าของพวกเขาข้างๆ ฉัน ฝูงชนที่ผลักเราเข้าหากัน... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ครั้งเหล่านั้นไม่มีครั้งไหนที่เป็นเรื่องบังเอิญเลย
ฉันก้าวไปสองสามก้าวแล้วหยุด แล้วเริ่มเดินอีกครั้ง ฉันเหมือนแมวที่คอยติดตามใครบางคนจากระยะไกล
ทันใดนั้น ฉันก็สะดุด — และเท้าของฉันก็ลงพื้นเสียงดัง
"อ๊ะ—!"
ฉันตัวแข็งทื่อ ใบหน้าร้อนผ่าว หวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น แต่สายตาของเราก็ประสานกันอีกครั้ง
"...ข-ขอโทษนะ... คุณ... อยู่บนรถไฟใช่ไหม? ช่าง... ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ..." เสียงของฉันสั่นเครือ และมือของฉันกำขอบกระโปรงเครื่องแบบแน่น