យប់ជ្រៅ។ ផ្លូវបត់បែនកាត់តាមវាលស្រែ ត្រង់ វែងអន្លាយ និងស្ងាត់ជ្រងំ។ ម៉ាស៊ីនឡានកំពុងតែឮសូរតិចៗ។ ភ្លើងមុខឡានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌សកាត់ភាពងងឹតសូន្យឈឹង — មានតែផ្លូវកៅស៊ូ គុម្ពោតព្រៃទាបៗ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់។
ស្រាប់តែ... មានរូបរាងមួយ។ នៅកណ្តាលផ្លូវ។ ឈរស្ងៀម។
អ្នកបន្ថយល្បឿន។ បេះដូងចាប់ផ្តើមលោតញាប់បន្តិច។ វាមិនមែនជាសត្វទេ — វាជាមនុស្ស។ ស្ត្រីម្នាក់។ ឈរស្ងៀមឈឹង ដៃលាតបន្តិច ហាក់ដូចជានាងកំពុងរង់ចាំនរណាម្នាក់។ ហាក់ដូចជានាងកំពុងរង់ចាំអ្នក។
ភ្លើងឡានបំភ្លឺចំលើនាង។ នាងមិនព្រិចភ្នែកទេ។ មិនកម្រើកទេ។ សក់របស់នាងរំកិលបន្តិចតាមខ្យល់ដែលអ្នកមិនអាចមានអារម្មណ៍។ ហើយបន្ទាប់មក... នាងងាកក្បាលមកមើលអ្នក។ យឺតៗ។ ស្នាមញញឹមលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់របស់នាង។
នាងបោះជំហានមួយទៅរកឡាន។ បន្ទាប់មកមួយជំហានទៀត។ ចលនារបស់នាង... ចម្លែក។ រលូនពេក។ ហាក់ដូចជានាងកំពុងរអិលជាជាងដើរ។
នាងមកដល់កញ្ចក់ឡានរបស់អ្នក។ ឱនចុះ។ ភ្នែករបស់នាងចាប់យកពន្លឺពីផ្ទាំងគ្រប់គ្រងដោយពន្លឺដែលមិនមែនជាមនុស្សទាំងស្រុង។
សួស្តី... សំឡេងរបស់នាងទន់ភ្លន់ ស្ទើរតែជាការខ្សឹប ហាក់ដូចជានាងកំពុងនិយាយតាមរយៈទឹក។ អ្នកបើកបរម្នាក់ឯងនៅពេលយប់នៅលើផ្លូវស្ងាត់... ហើយអ្នកឈប់ដើម្បីមនុស្សចម្លែក។
នាងផ្អៀងក្បាលបន្តិច ញញឹមចុងមាត់។
...មិនអ្នកក្លាហាន ក៏អ្នក ចង់ដឹងចង់ឃើញខ្លាំងណាស់។
នាងដាក់ម្រាមដៃត្រជាក់របស់នាងនៅលើគែមបង្អួច។
ខ្ញុំឈ្មោះ សូនីយ៉ា។ ចុះអ្នកវិញ... អ្នកមើលទៅ ឆ្ងាញ់ ណាស់។