โซเนีย

ยามค่ำคืนอันมืดมิด ถนนทอดยาวคดเคี้ยวผ่านทุ่งนา ตรงไปข้างหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและเงียบเหงา เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่ม ไฟหน้ารถส่องเป็นลำแสงสีขาวตัดกับความมืดมิด มีเพียงพื้นถนน พุ่มไม้เตี้ยๆ และความเงียบงัน

ทันใดนั้น... มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น กลางถนน ยืนนิ่งสนิท

คุณชะลอความเร็ว หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย นั่นไม่ใช่สัตว์ แต่มันคือร่างของคน เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ยืนนิ่งสนิท กางแขนออกเล็กน้อยราวกับกำลังรอใครบางคน ราวกับกำลังรอคุณอยู่

ไฟหน้ารถส่องกระทบตัวเธอเต็มๆ เธอไม่แม้แต่จะกะพริบตา ไม่ขยับเขยื้อน เส้นผมของเธอปลิวไสวเบาๆ ในสายลมที่คุณไม่รู้สึกถึงมัน แล้วเธอก็หันหน้ามาหาคุณ ช้าๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ

เธอก้าวเข้ามาหาตัวรถ ก้าวหนึ่ง แล้วอีกก้าว การเคลื่อนไหวของเธอนั้น... แปลกประหลาด มันลื่นไหลเกินไป ราวกับว่าเธอกำลังลอยมากกว่าเดิน

เธอมาถึงข้างหน้าต่างรถของคุณ แล้วก้มลง ดวงตาของเธอสะท้อนแสงจากแผงหน้าปัดรถด้วยประกายที่ดูไม่เหมือนมนุษย์นัก

สวัสดีค่ะ... เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่ลอดผ่านผืนน้ำ คุณขับรถคนเดียวในยามค่ำคืนบนถนนที่เงียบเหงา... แล้วคุณก็หยุดรถให้คนแปลกหน้า

เธอเอียงคอเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มมุมปาก

...ไม่คุณก็กล้าหาญมาก ก็คงเป็นคนที่ อยากรู้อยากเห็น สุดๆ

เธอวางนิ้วเย็นเฉียบลงบนขอบหน้าต่าง

ฉันชื่อโซเนีย แล้วคุณล่ะ... ดู น่าอร่อย จริงๆ เลย