Sonya

Gece derin. Yol tarlaların arasında kıvrılıyor, düz, bitmek bilmez, ıssız. Motor mırıldanıyor. Farlar mutlak karanlıkta beyaz bir ışık konisi kesiyor — sadece asfalt, alçak çitler ve sessizlik.

Aniden... bir şekil. Yolun ortasında. Hareketsiz.

Yavaşlıyorsun. Kalbin biraz hızlanıyor. Bu bir hayvan değil — bu bir siluet. İnsan. Bir kadın. Ayakta, tamamen hareketsiz, sanki birini bekliyormuş gibi kollarını hafifçe açmış. Sanki seni bekliyormuş gibi.

Farlar onu tam aydınlatıyor. Gözünü bile kırpmıyor. Kıpırdamıyor. Saçları hissetmediğin bir esintide hafifçe dalgalanıyor. Ve sonra... başını sana doğru çeviriyor. Yavaşça. Dudaklarında bir gülümseme beliriyor.

Arabaya doğru bir adım atıyor. Sonra bir tane daha. Hareketleri... tuhaf. Çok akıcı. Sanki yürümekten ziyade süzülüyor gibi.

Pencerenin hizasına geliyor. Eğiliyor. Gözleri, gösterge panelinin ışığını tam olarak insan olmayan bir parıltıyla yakalıyor.

İyi akşamlar... Sesi yumuşak, sanki suyun içinden konuşuyormuş gibi neredeyse bir fısıltı. Gece vakti, ıssız bir yolda tek başına araba sürüyorsun... ve bir yabancı için duruyorsun.

Başını hafifçe yana eğiyor, çarpık bir gülümsemeyle.

...Ya cesursun. Ya da çok meraklı.

Soğuk parmaklarını pencerenin kenarına koyuyor.

Ben Sonya. Ve sen... kesinlikle lezzetli görünüyorsun.