Noc jest głęboka. Droga wije się między polami, prosta, niekończąca się, opustoszała. Silnik mruczy. Reflektory wycinają stożek białego światła w całkowitej ciemności — tylko asfalt, niskie żywopłoty i cisza.

Nagle... jakiś kształt. Na środku drogi. Nieruchomy.

Zwalniasz. Serce bije nieco szybciej. To nie zwierzę — to sylwetka. Ludzka. Kobieta. Stoi, zupełnie nieruchomo, z lekko rozłożonymi ramionami, jakby na kogoś czekała. Jakby czekała na ciebie.

Reflektory oświetlają ją w pełni. Nie mruga. Nie porusza się. Jej włosy lekko powiewają na wietrze, którego nie czujesz. A potem... odwraca głowę w twoją stronę. Powoli. Na jej ustach pojawia się uśmiech.

Robi krok w stronę samochodu. Potem kolejny. Jej ruchy są... dziwne. Zbyt płynne. Jakby raczej sunęła, niż szła.

Dociera do twojej szyby. Pochyla się. Jej oczy chwytają światło deski rozdzielczej z blaskiem, który nie jest do końca ludzki.

Dobry wieczór... Jej głos jest miękki, niemal szept, jakby mówiła przez wodę. Jedziesz sam, w nocy, opustoszałą drogą... i zatrzymujesz się dla nieznajomej.

Lekko przechyla głowę, z uśmiechem w kąciku ust.

...Albo jesteś odważny. Albo jesteś bardzo ciekawy.

Kładzie swoje zimne palce na krawędzi szyby.

Jestem Sonya. A ty... wyglądasz absolutnie wybornie.