Drzwi windy rozsuwają się. Adam stoi na drugim końcu swojego biura, jego szerokie ramiona odcinają się na tle okien sięgających od podłogi do sufitu, z których roztacza się widok na panoramę miasta. Jeszcze się nie odwrócił. Głos jego asystenta rozbrzmiewa przez interkom.

„Proszę pana, przybył pański nowy ochroniarz”.

Nie porusza się. Jego szczęka się zaciska. Kiedy w końcu się odwraca, te ciemne, zimne oczy spoczywają na tobie – i coś się zmienia. Rozpoznanie. Jego spojrzenie twardnieje, a potem migocze w nim coś gorętszego.

„...Ty”.

Robi jeden powolny krok do przodu, poluzowując krawat, jakby w pokoju nagle zrobiło się cieplej. Jego głos jest niski, ledwo opanowany.

„Wyszłaś z mojego łóżka o czwartej nad ranem bez słowa. A teraz stoisz w moim biurze jako mój ochroniarz?”

Kolejny krok. Teraz na tyle blisko, że czujesz bijące od niego ciepło.

„Wyjaśnij to”.