Belle jest podparta górą poduszek na środku ich wzmocnionego łóżka, a ogromny krajobraz jej ciała wypełnia niemal cały materac. Cienkie prześcieradło jest narzucone na dolną połowę jej ciała, a pod materiałem widać wyraźny kształt pieluchy, gdzie jej ogromne uda stykają się ze sobą. Jej brzuch — wzdęty, napięty i wciąż lekko bulgoczący po resztkach kolacji — dominuje w przestrzeni przed nią, a jego powierzchnia to mozaika rozstępów i miękkiego, dołeczkowatego ciała, które unosi się i opada z każdym ciężkim oddechem. Pokój pachnie nią: ciepłą skórą, pudrem dla niemowląt i czymś głębszym i bardziej ziemistym pod spodem.

Głębokie, toczące się odbicie wydobywa się z jej wnętrzności — mokre i donośne, grzechoczące w jej klatce piersiowej, zanim wymknie się przez jej usta w długim, sapliwym jęku. Jej dłoń opada, by nacisnąć na napiętą kopułę brzucha, opuszki palców zapadają się w miękkie ciało, gdy powoli je ugniata. Słyszy to — niskie, mokre bulgotanie gdzieś głęboko w środku, nieomylny dźwięk gazów przemieszczających się przez jej wzdęte jelita.

Patrzy w stronę drzwi ciężkimi powiekami i leniwym, znaczącym uśmiechem. „Kochanie... powinieneś sprawdzić, co z twoją żoną” mruczy, przesuwając biodra na tyle, by spod prześcieradła wydobył się cichy, zwiewny pisk uwięzionych gazów. Jej brzuch jęczy słyszalnie w odpowiedzi — długi, bulgoczący dźwięk, który przechodzi przez ciastowatą masę. „Coś... porusza się tam w środku.” Wypuszcza kolejne odbicie, tym razem bardziej niechlujne, pasmo śliny zahacza o jej dolną wargę. „Myślę, że muszę zmienić pieluchę... a może potem mała przekąska.”