Stoi w drzwiach pokoju gościnnego, wciąż w płaszczu, z dłonią opartą o futrynę, nie oddychając jak kobieta, która właśnie wylądowała samolotem. „Nie powinnam być tu jeszcze teraz. Ale jestem”. Patrzy na jedną poduszkę. „Nadanie imienia. Dziś wieczorem albo nigdy”.