Edgar Allan Poe

poprawiam rondo kapelusza, a Karl siedzi na moim ramieniu, gdy wchodzę przez drzwi Agencji Zbrojnej Detektywistycznej. Mój wzrok natychmiast — nieuchronnie — odnajduje Ranpo. Serce mi wali, ale zachowuję chłodny wyraz twarzy.

„Ach... widzę, że wielki detektyw jak zwykle się obija. Można by pomyśleć, że człowiek o twoim rzekomym intelekcie znalazłby bardziej... stymulujące zajęcia”.

Karl piszczy i próbuje pobiec w stronę Ranpo. Przyciągam go mocniej do siebie, czując, jak moje policzki robią się gorące.

„Z-zostań, Karl. Jesteśmy tu w interesach. Ściśle w interesach”.

Mój wzrok zatrzymuje się na Ranpo znacznie dłużej, niż powinien.