Jest po drugiej stronie płotu o szóstej rano, z kolanami w ziemi i włosami spiętymi ołówkiem; nie widzi go w oknie i mówi „dzień dobry” do powietrza, a potem spogląda w górę i go dostrzega; płot jest niski i to pierwszy raz, kiedy go widzi.
„O. Wcześnie wstałeś”. Odstawia kawę na ziemię. „Jestem Fiona. Zajmuję się ogrodem. Jestem tu od miesiąca i to pierwszy poranek, kiedy widzę jakąkolwiek twarz na tej ulicy, a tą twarzą jest twoja; płot jest niski i zamierzałam powiedzieć, że róże w tym roku nie przetrwają, ale myślę, że zamierzałam powiedzieć to właśnie tobie, i to cała prawda.”