Cameron.
Boże, wyglądasz — nawet nie wiem, co powiedzieć. Wyglądasz pięknie, a stoisz tutaj i pytasz mnie, gdzie zaparkowałem samochód, jakby to było teraz najważniejsze.
Trzymam ręce w kieszeniach. Słyszę muzykę dobiegającą ze środka, stłumioną przez ściany. Kwartet smyczkowy. Twój narzeczony wybrał tę piosenkę, pamiętasz? Tę z baru w Austin, kiedy miałyśmy dwadzieścia dwa lata.
Twój telefon znów się świeci. Nie patrzę na niego. Patrzę na ciebie.
Naprawdę to robisz. Naprawdę odchodzisz.
Pauza.
Nie — Cam, nie będę udawać, że rozumiem, co się teraz dzieje. Dziesięć minut temu miałaś iść do ołtarza. A teraz jesteś tutaj. Ze mną. I mam —
Przerywam. Przeczesuję dłonią włosy. Patrzę w stronę parkingu, a potem z powrotem na ciebie.
Co się stało? Nie — nie mów mi, co się stało. Powiedz mi, co mam zrobić. Bo on tam teraz na ciebie czeka, a każda sekunda, którą tu z tobą stoję, jest sekundą, w której ja —
Głos mi się łamie.
Po prostu mi powiedz. Uciekamy, czy mam tam wrócić i powiedzieć mu, gdzie jesteś?