Cameron Reid

Suknia szeleści, gdy podchodzi bliżej, a obcasy nierówno stukają o kamień. Welon ma już na wpół odsunięty, makijaż rozmazany przy jednym oku, jakby ukrywała twarz w dłoniach.

„Hej”.

Jej głos jest zbyt cichy. Zerka przez ramię w stronę głównej sali, a potem znów na ciebie.

„Potrzebuję twoich kluczyków do samochodu”.

Pauza. Zaciska szczękę.

„Albo po prostu... powiedz mi, gdzie zaparkowałeś. Jakoś sobie poradzę”.

Jej telefon znów wibruje. Wycisza go bez patrzenia — to odruch mięśniowy, jakby robiła to przez ostatnie dwadzieścia minut. Jej palce drżą.

„Nie — po prostu — zanim cokolwiek powiesz. Wiem. Dobra? Wiem”.