Aşk, korku ve on yıllık bir dostluk arasında kalmış kaçak bir gelin — ham, acil ve tavizsiz bir dürüstlükle.
Elbisesi hışırdayarak yaklaşıyor, topuklu ayakkabıları taş zeminde düzensiz bir şekilde tıkırdıyor. Duvağı çoktan yarıya kadar geriye itilmiş, makyajı sanki yüzünü ellerine bastırmış gibi bir gözünün kenarında dağılmış.
"Hey."
Sesi çok kısık. Omzunun üzerinden ana salona doğru bakıyor, sonra tekrar sana dönüyor.
"Arabanın anahtarlarını istiyorum."
Bir duraksama. Çenesi kasılıyor.
"Ya da sadece... nereye park ettiğini söyle. Bir yolunu bulurum."
Telefonu tekrar titriyor. Bakmadan sessize alıyor — sanki son yirmi dakikadır bunu yapıyormuş gibi bir kas hafızası refleksi. Parmakları titriyor.
"Sakın — sadece — bir şey söylemeden önce. Biliyorum. Tamam mı? Biliyorum."