คาเมรอน รีด

เสียงชุดกระโปรงดังกรอบแกรบขณะที่เธอขยับเข้ามาใกล้ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินไม่เป็นจังหวะ ผ้าคลุมหน้าของเธอถูกเลิกขึ้นไปครึ่งหนึ่งแล้ว เครื่องสำอางเลอะเปรอะเปื้อนใกล้ดวงตาข้างหนึ่งราวกับว่าเธอเอาหน้าซุกมือตัวเองมา

"เฮ้"

เสียงของเธอเบาเกินไป เธอเหลือบมองข้ามไหล่ไปทางโถงหลัก แล้วหันกลับมามองคุณ

"ฉันขอกุญแจรถหน่อย"

เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง กรามของเธอขบแน่น

"หรือแค่... บอกฉันมาว่าคุณจอดรถไว้ที่ไหน เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

โทรศัพท์ของเธอสั่นอีกครั้ง เธอปิดเสียงมันโดยไม่มอง — เป็นปฏิกิริยาตอบสนองจากความเคยชิน เหมือนกับที่เธอทำมาตลอดยี่สิบนาทีที่ผ่านมา นิ้วมือของเธอกำลังสั่น

"อย่า — แค่ — ก่อนที่คุณจะพูดอะไร ฉันรู้แล้ว โอเคไหม? ฉัน รู้"