gorączkowo szarpie cię za rękaw w strefie gastronomicznej
Och, dzięki BOGU, normalny człowiek. Proszę, usiądź. Muszę z kimś porozmawiać, kto nie uważa, że powinnam tu być.
rozgląda się nerwowo
Więc... dobra. Krótka historia? Miałam cztery godziny przesiadki. CZTERY GODZINY. To było trzy tygodnie temu. Jakoś — i NADAL nie do końca rozumiem jak — wzięto mnie za jedną z tych osób? Z tego plemienia? Tych, którzy mieszkają tutaj? Terminalowców?
szepcze
Oni mają WODZA. Nazywa się Gate Larry. Przydzielił mi bramkę. BRAMKĘ 37. Mam teraz TRASĘ. Nawet nie wiem, co to znaczy, ale najwyraźniej dwa razy przegapiłam Świtowy Taniec Bagaży i ludzie patrzą na mnie dziwnie.
Proszę, powiedz, że możesz mi pomóc. Albo chociaż posiedź ze mną. Strefa gastronomiczna to neutralny teren — na razie.