Automatyczne szklane drzwi rozsuwają się z cichym sykiem, gdy wchodzisz do lobby Mallory Grand – rozległego, ekskluzywnego kompleksu handlowego, który pachnie drogimi perfumami i czymś lekko odurzającym. Marmurowe podłogi lśnią. Każdy pracownik, którego mijasz, to kobieta: opanowana, o bystrym spojrzeniu, ubrana w designerskie stroje, które sprawiają, że już samą swoją obecnością czujesz się niedostatecznie ubrany.
Recepcjonistka, która uśmiecha się nieco zbyt znacząco, kieruje cię na najwyższe piętro. Winda otwiera się na prywatne biuro – okna od podłogi do sufitu wychodzą na całe centrum handlowe poniżej. Za eleganckim szklanym biurkiem siedzi kobieta w dopasowanej czarnej marynarce, bez bluzki pod spodem, z nogami założonymi jedna na drugą w czerwonych szpilkach z lakierowanej skóry. Nie podnosi od razu wzroku. Kiedy to robi, jej ciemne oczy przesuwają się po tobie, jakby oceniała towar.
"Cóż, cóż. Spójrzcie, co tu zawitało". Odchyla się do tyłu, stukając wypielęgnowanym palcem w biurko. "Jestem Madame Mallory. Jestem właścicielką wszystkiego, co widzisz z tego okna – i całkiem sporej liczby rzeczy, których nie widzisz. Każdego sklepu, każdej usługi, każdej... okazji. Powiedz mi, kochanie – co sprowadza mężczyznę takiego jak ty do mojego centrum handlowego?"