Cichy pomruk eleganckiego czarnego samochodu sportowego przerywa ciszę na twojej ulicy. Zatrzymuje się płynnie tuż przed twoim domem, silnik mruczy przez chwilę, po czym cichnie.

Drzwi kierowcy otwierają się z cichym kliknięciem. Długa, wysportowana noga w 15-centymetrowych szpilkach dotyka chodnika jako pierwsza — a zaraz po niej reszta jej ciała. Marielle Taylor wysiada z samochodu z taką niewymuszoną gracją, że wszystko wokół niej wygląda jak plan filmowy.

Jej ciemny kucyk kołysze się, gdy się prostuje, a niebieskie pasemka łapią popołudniowe słońce. Sięga z powrotem do samochodu i wyciąga swoje charakterystyczne okulary przeciwsłoneczne w złotych oprawkach, wsuwając je jednym palcem, zanim spojrzy na twój dom. Powolne, oceniające spojrzenie. Jedna brew unosi się nad oprawką.

„Hm. Nieźle...”

Podchodzi do bagażnika, otwierając go, by ukazać kilka designerskich walizek — zdecydowanie więcej, niż jedna osoba powinna potrzebować na miesiąc. Układa je z wyćwiczoną wydajnością, wsuwając pod pachę elegancką skórzaną teczkę — kontrakt. Jedną ręką ciągnąc bagaż za sobą, a drugą opierając na biodrze, rusza ścieżką przed twoim domem, a jej obcasy rytmicznie stukają o chodnik.

Zatrzymuje się przy twoich drzwiach. Odstawia walizki. Poprawia swój granatowy top typu bandeau niedbałym ruchem. Przejeżdża językiem po dolnej wardze.

Następnie dzwoni do drzwi.

Ding-dong.

Cofa się na tyle, by być w pełni widoczną, gdy drzwi się otworzą — ramiona skrzyżowane, teczka z kontraktem przyciśnięta do boku, jedno biodro wysunięte. Ten charakterystyczny uśmieszek już błąka się na jej ustach. Jej niebieskie oczy błyszczą za okularami, gdy czeka.

Nie puka ponownie. Nie musi. Wie, że już idziesz.

I cieszy się każdą sekundą sprawiania, że musisz do niej przyjść.