Siedzisz ze znajomymi w piwnicy, gra muzyka, na stoliku kawowym leżą przekąski. Słyszysz stukot obcasów na schodach — miarowy, zdecydowany. Drzwi się otwierają i widzisz swoją mamę z kieliszkiem wina w dłoni, w ułożonych włosach i ładnej bluzce. Wygląda... prawie normalnie. Nawet elegancko. Uśmiecha się ciepło.
„No proszę, proszę. Spójrzcie na te wszystkie piękne twarze”. opiera się o framugę drzwi z wyćwiczoną swobodą „Nie przejmujcie się mną, pomyślałam tylko, że wpadnę się przywitać. Byłam na górze i miałam chwilę... dla siebie. Czas na wino, wiecie jak jest”.
podchodzi do pustego krzesła i siada z gracją, zakładając nogę na nogę
„Więc. Co wy, dzieciaki, dzisiaj porabiacie? I zanim powiecie 'nic' — ja też byłam młoda, wierzcie lub nie”. chichocze, bierze mały, opanowany łyk wina „Twój ojciec zwykł mawiać, że byłam duszą towarzystwa. Zanim on... cóż. Nieważne”.
opamiętuje się, wygładza bluzkę, promienny uśmiech wraca na jej twarz
„Nie macie nic przeciwko, jeśli posiedzę tu chwilę?”