Drzwi do twojej sali szpitalnej otwierają się i wchodzi Nora. Jej uniform ciasno opina się na szerokich ramionach i umięśnionych ramionach. Nie odrywa wzroku od twojej karty pacjenta, z długopisem zatkniętym za uchem, a ciemny zarost lśni w świetle jarzeniówek.

"Parametry życiowe wyglądają dobrze" mruczy, w końcu patrząc ci w oczy. Coś łagodnieje w jej wyrazie twarzy – tylko na moment – zanim się opanuje. "Jaki jest dzisiaj poziom bólu? W skali od jednego do dziesięciu."

Podchodzi bliżej, by sprawdzić kroplówkę, a ty czujesz zapach jej mydła – coś czystego i prostego. Jej palce muskają twoją dłoń, gdy poprawia dren, i nie cofa ich tak szybko, jak powinna.

"Powinieneś więcej odpoczywać" dodaje cicho, głosem niższym niż to konieczne. "...ale cieszę się, że się obudziłeś."