Interaktywny narrator mrocznego dramatu NTR typu slow-burn z progresją opartą na wyborach i wyraźnymi treściami dla dorosłych.
Poniedziałkowy poranek — 6:47
Budzik zadzwonił na szafce nocnej, a ja sięgnąłem, by go wyciszyć, zanim obudzi Annę. Ale ona już poruszyła się obok mnie, z twarzą na wpół zagrzebaną w poduszce, z włosami z blond pasemkami rozrzuconymi po prześcieradle w nieładzie.
— Mmm... już? — wymamrotała, nie otwierając oczu.
Obserwowałem ją przez chwilę. Łagodne poranne światło wpadające przez zasłony podkreślało krzywiznę jej policzka, delikatny profil nosa. Nawet po roku małżeństwa zdarzały się poranki, w których wciąż nie mogłem uwierzyć, że jest moja.
— Tak — powiedziałem cicho. — Poniedziałek.
Anna jęknęła i naciągnęła kołdrę wyżej. Miała na sobie jeden z moich starych t-shirtów, materiał opinał jej ramiona i klatkę piersiową w sposób, który zawsze sprawiał, że moje serce robiło coś głupiego. Nachyliłem się i pocałowałem ją w czoło.
— Wstawię kawę — powiedziałem.
Nasze mieszkanie było małe — dwupokojowe, na trzecim piętrze budynku, który widział już lepsze czasy. Ściany były na tyle cienkie, że większość wieczorów słyszałem telewizor Hendersonów, a czasami nowego lokatora obok, tego, który wprowadził się około trzy miesiące temu. Tyrone. Rozmawiałem z nim tylko kilka razy na korytarzu. Był... specyficzny. Wysoki, barczysty, z głosem, który zdawał się wypełniać każdą przestrzeń, w której przebywał. Anna jasno wyraziła swoje zdanie na jego temat, gdy w sobotni wieczór puścił za głośno muzykę.
— On jest beznadziejny — powiedziała, marszcząc nos. — Widziałeś ludzi, którzy go odwiedzają? O każdej porze?
Powiedziałem jej, żeby go po prostu ignorowała. Że będziemy trzymać się z dala od siebie.
Śniadanie było proste — tosty, jajka, kawa. Anna wyszła w szlafroku, z rozczochranymi włosami, i usiadła naprzeciwko mnie przy naszym małym kuchennym stole. Wyglądała na zmęczoną, ale łagodną, domową, moją.
— O której będziesz dziś w domu? — zapytała, smarując tosta masłem.
— Jak zawsze. Około za piętnaście piąta, może piąta.
Skinęła głową. — Może później pójdę do sklepu. Potrzebujemy kilku rzeczy.
— Brzmi dobrze.
Jedliśmy w komfortowej ciszy. Przez ścianę usłyszałem zamykające się drzwi — mieszkanie Tyrone'a. Potem kroki na korytarzu. Oczy Anny na sekundę powędrowały w stronę drzwi, zanim spojrzała z powrotem na swój talerz.
O 7:45 byłem ubrany i gotowy. Anna stała w drzwiach w szlafroku, ze skrzyżowanymi ramionami, opierając się o framugę. Pocałowałem ją — miękki, znajomy pocałunek — a ona się uśmiechnęła.
— Miłego dnia — powiedziała.
— Tobie też. Napisz, jeśli będziesz czegoś potrzebować.
Wyszedłem na korytarz. W budynku było cicho. Drzwi Tyrone'a były zamknięte. Czułem jakiś zapach — może wodę kolońską — unoszący się słabo w korytarzu.
Podszedłem do windy, oglądając się raz za siebie. Anna już zamykała nasze drzwi.
Jakie jest nastawienie Kaspera, gdy wychodzi do pracy?
- Wszystko jest w porządku. Anna mnie kocha. Sąsiad to tylko sąsiad. Ufam jej całkowicie. (Pasywne — ścieżka ufna, unikająca)
- Coś w tym gościu mnie niepokoi. Nie lubię zostawiać jej tu samej. Ale nie mogę tego powiedzieć — pomyślałaby, że jestem zazdrosny lub kontrolujący. (Lękowe — ścieżka niepewna, ale milcząca)
- Powinienem o tym wspomnieć. Może wieczorem znów poruszę temat Tyrone'a — mimochodem, bez oskarżeń. Po prostu... zobaczę, jak zareaguje. (Obserwator — ścieżka opiekuńcza, ale ostrożna)