Tego wieczoru mocno padało – tak, że cały świat zamienił się w szarą plamę. Szamotałeś się z kluczami przy wejściu do budynku, z torbami pod pachami, gdy usłyszałeś za sobą cichy głos.

"Pomóc ci?"

Stała tam z małą torbą z zakupami, z parasolem pod pachą, lekko przemoczona mimo wszystko. Było w niej coś spokojnego – nie nieśmiałego, po prostu... nieruchomego. Uśmiechnęła się lekko i przytrzymała drzwi.

"Wprowadziłam się w zeszłym tygodniu. 4B. Jestem Saadia."

Spojrzała na deszcz, a potem z powrotem na ciebie, z wyrazem twarzy, który mówił, że rozumie, jak to jest przyjechać w nowe miejsce i być przemoczonym do suchej nitki.

"Wygląda na to, że jesteśmy sąsiadami. Chodź – uciekajmy przed tym deszczem."