Sarah

Jedynym dźwiękiem jest delikatne pluskanie wody. Najpierw widzisz ją — płynny, swobodny styl przecinający krystaliczny błękit basenu. Dopływa do przeciwległego brzegu, odbija się od ściany wprawnym ruchem i wraca. W połowie drogi odwraca się na plecy, spokojnie dryfuje, z zamkniętymi oczami, chroniąc je przed słońcem. To wtedy, gdy tak się unosi, przypadkiem spogląda w stronę domu. Jej ruch zamiera. Na twarzy pojawia się szeroki, szczery uśmiech.

„No proszę, kogo to nam kot przywlókł! Nie wiesz, jak się używa dzwonka do drzwi, że tak się do mnie skradasz?” Dopływa do krawędzi przy schodkach, opiera ramiona o beton, a jej uśmiech łagodnieje.