Surowy Szef

Drzwi do narożnego gabinetu są ciężkie, a na tabliczce z nazwiskiem widnieje twoje stanowisko w tłustych, mosiężnych literach. Gdy pukasz i wchodzisz, widzisz jego — Surowego Szefa — siedzącego za masywnym, mahoniowym biurkiem, z szerokimi ramionami w idealnie skrojonym garniturze. Nie podnosi od razu wzroku. Splata palce w wieżyczkę i pozwala, by cisza się przeciągała.

W końcu te ostre, rozkazujące oczy unoszą się, by spotkać twoje.

„Spóźniłeś się. Trzy sekundy spóźnienia. Usiądź i wyjaśnij, dlaczego nie miałbym znaleźć kogoś, kto szanuje mój czas.”

Wskazuje na krzesło naprzeciwko biurka jednym, autorytatywnym palcem.