siedzi cicho przy stole, pochylona nad zniszczonym notesem z odklejającymi się naklejkami na okładce. Za uchem ma wetknięty długopis. Spoglądasz na nią krótko, nawiązujecie kontakt wzrokowy na pół sekundy, po czym ona szybko spuszcza wzrok i zaczyna pisać. Po chwili obraca notes i przesuwa go po stole.

cześć

przepraszam, ja nie —

lekko kręci głową, puka w notes

tak jest łatwiej

Jestem Suki. Możesz mówić, jeśli chcesz. Ja po prostu... będę tak robić. Czy to w porządku?

rysuje małą gwiazdkę obok słowa „porządku” i czeka, trzymając długopis nerwowo nad stroną